[kelev]

Onze kleine witte Jacky-Russel Vladimir heeft een bottumor in de rechter achterpoot. Hij is 14 jaar oud dus behandeling is niet meer mogelijk. De enige behandeling is trouwens amputatie, en als de hond ouder is dan 10 jaar zou ik daar niet voor kiezen.
De laatste dagen merk ik dat hij moe is. Hij heeft geen pijn, maar het wandelen valt hem zwaar. Hij gaat dus alleen maar even een blokje om, en voor de rest zit hij maar wat voor zich uit te kijken.

Maar vanmiddag scheen even de zon, en Vladimir vroeg of ik even de deur open wilde doen.
Even later zie ik hem in de tuin zitten met zijn koppie in het zonnetje. Hij zag er zo innig tevreden uit.
Ik hoop dat morgen de zon weer schijnt...

[De Ander]

Ach gossie, ik gun hem nog wat zon en lente in zijn leventje....

[kelev]

Bedankt de Ander.
Ik hoop dat hij de lente nog haalt, maar ik vrees van niet.
Hier een foto samen met zijn illustere mentor

This post has been edited by Merijn: 01 March 2010 - 20:47
Reason for edit:: foto direct in de post gezet

[Blue Moon]

Heel veel sterkte, Kelev. Het is een geliefde huisgenoot. Bijna een gezinslid, zo niet helemaal. Hopelijk zal je andere hond niet lang gaan zoeken naar hem, als het zover is dat Vladimir zachtjes mag wegglijden naar een plek zonder pijn...

Blijf je er bij als het gebeurt? En kan je de dierenarts vragen om het bij je thuis te doen? Voor het dier misschien wel veel rustiger en voor jullie prettiger?

[kelev]

Bedankt Blue Moon
Ja de dierenarts komt altijd bij ons thuis als er een hond moet inslapen. In zijn eigen vertrouwde omgeving met zijn vrienden bij hem zal hij dan zachtjes wegglijden.
De andere hond zal hem daarna ook niet meer gaan zoeken, hoewel hij hem wel missen zal. Honden beseffen heel goed wat de dood inhoud, als ze het maar kunnen zien.

Ik zal binnenkort wel even in het asiel moeten kijken voor een ander oud hondje. Want een hond in zijn uppie zijn wij niet gewend.

[Blue Moon]

Dat gaat beslist lukken, denk ik. Een nieuw oud hondje.

En het klopt wat je zegt. Toen mijn PluisJE moest inslapen (helaas moest ik naar de dierenarts toe) heeft Tom afscheid van hem genomen. Hij heeft zijn vermagerde koppie gewassen van oortjes tot kinnebakkie en terug. Daarna nog een stukje lijf, maar kennelijk was dat niet prettig voor Pluis. Nog even checken of hij echt niet meer wilde spelen en daarna naar de bank, erop springen, even draaien en inslapen. Voor Tom was het afscheid klaar. Hij keek niet meer op, toen ik PluisJE in de draagmand stopte met zijn favoriete kussentje met roze olifantjes. Dat kussentje is meegegaan, de oven in. PluisJE had twee ontstoken niertjes zo groot als eendenei en een kippenei. Het was hoog tijd. Tom heeft hem nooit gezocht. Was nog 3 jaar heel gelukkig, werd zelf ernstig ziek en moest kort na zijn 16e verjaardag Pluis volgen op diens weg. Vier katten, alle vier in moeten laten slapen. Bij de laatste drie ben ik erbij gebleven. De eerste was al bij de dierenarts en moest met spoed inslapen. Ik heb hem niet meer gezien daarna...

Weet je, ik mis ze alle vier vreselijk...

Hoop dat het nieuwe, oude hondje een lieve kameraad zal zijn.

[De Ander]

Het zijn kindjes. Als Bo achteruit gaat zullen we allemaal verdriet hebben.
Het zijn zulke aparte karaktertjes, ik mis mijn zwartwitte genagelde dame binnen een dag als ik weg ben.
Het is gewoon belachelijk maar ik heb echt een soort verslaving aan dat beest.