[Spirit]

In het kort samengevat.




Siddhartha Gautama of Boeddha (sanskriet, Pali: Gotama Boeddha) was een prins die ± 2570 jaar geleden
in Noord-India heeft geleefd.

Toen hij 16 jaar was trouwde hij en kreeg een kind.

Hij leidde samen met zijn gezin een onbekommerd en zorgeloos leven.

Tot hij tijdens een paar pleziertocht mensen tegen kwam die oud en ziek waren en hij kwam een overledene tegen.

Dat bracht een bewustzijnsprocessen opgang, waar hij in zag wat er een lijden was en besefte dat ook hem dat ging overkomen.

Toen kwam hij een asceet tegen, iemand die afstand gedaan had van de wereldse genoegens en in zichzelf op zoek was naar diepere wijsheid.Deze man had weinig bezittingen maar tegelijkertijd een zeer vredige en harmonieuze uitstraling.

De prins werd zo getroffen door deze vredige uitstraling dat hij die nacht het paleis verliet.

Hij was 29 jaar en gaf al zijn bezittingen weg die hij mee genomen had.

Hij besloot zich te gaan verdiepen in de beoefening van meditatie.

Het bezocht leraren die onderricht gaven van kalmte-of samatha meditatie.

Hij heeft 6 jaar als asceet geleefd en verschillende leraren bezocht.

Hij had al gauw hetzelfde niveau bereikt als zijn leraren, maar in zijnogen gaf deze meditatie-methode slechts een tijdelijke vrede en geen werkelijke vrijheid van alledaagse, vaak moeilijk hanteerbare emoties als verlangen, gehechtheid, haat en jaloezie.




Hij had eerst in luxe geleefd als prins, de weg van toegeven aan en het navolgen van alle plezierige zintuiglijke impulsen.

Daarna had hij 6 jaar als asceet geleefd. Alle lichamelijke behoeften,gedachten en emoties geprobeerd te verdringen of te beheersen.

Maar ook daar had hij geen dieper inzicht, vrede en vrijheid gerealiseerd.

Hij besloot de middenweg te volgen, die tussen de twee eerder genoemde extremen in lag.

Vanaf dat moment besloot hij om normaal te gaan eten en slapen en slechts als een toeschouwer de lichamelijke en geestelijke processen bij zichzelf te gaan observeren, zonder deze processen te verdringen of er in op te gaan.

Hij werd behoorlijk op de proef gesteld. Allerlei verleidende gedachten en emoties kwamen bij hem op.



Hij werd er eerst door verward totdat hij de werkelijke aard van de verleidingen doorzag en volgde wat hij zich eerder had voorgenomen om slechts als toeschouwer de objecten te blijven aanschouwen. Hij realiseerde op 35-jarige leeftijd de staat van nibbana wat letterlijk betekend ' het niet meer branden' en vrij vertaald kan worden als 'verlichting'. De gewoonlijke moeilijk hanteerbare en soms ook destructieve emoties, zoals verlangen, haat en onwetendheid, op dat moment volledig uitgeblust worden.

Deze verlichtings-ervaring kan door iedereen gerealiseerd worden.

Vanaf dat moment werd hij Boeddha genoemd. Hij heeft de rest van zijn levende spirituele rijkdom die hij gevonden had gedeeld met anderen.

Uit liefde en uit mededogen voor het lijden van mensen.

Toen de Boeddha op 82-jarige leeftijd stierf was er reeds sprake van een grote gemeenschap van volgelingen: monniken, nonnen en leken die door middel van deze leer meer geluk , wijsheid en innerlijke vrijheid hadden gerealiseerd.



Wordt vervolgt.

This post has been edited by Spirit: 06 October 2009 - 21:29

[Spirit]

De vier edele of nobele waarheden.

In de eerste lering van de Boeddha sprak hij over lijden. Deze eerste waarheid zegt dat ongemak ervaren deel uitmaakt van het leven van een mens. We veranderen, zoals het weer steeds weer veranderd. We zien maar niet in dat we, net als het weer veranderlijk, niet stabiel zijn. En dus lijden we.

De tweede edele zegt dat er een oorzaak is voor het lijden. Het wordt gevonden in zowel “het verlangen als “het niet-weten” of onbewustheid. Soms is het duidelijk dat je verlangen iets veroorzaakt. Soms gebeurt iets voordat je “er erg in hebt, of wel zonder je je het bewust was.

De derde edele waarheid zegt dat lijden ophoudt. Geeft aan dat de ervaring van het lijden verdwijnt (niets is tenslotte uiteindelijk blijvend) of zelfs definitief niet meer terugkomt.

De vierde edele waarheid is de weg die leidt naar het ophouden van het lijden. Die weg is het “ achtvoudig pad “ of meer algemeen
“ de methode”.

[kelev]

Spirit schreef

Quote

Hijrealiseerde op 35-jarige leeftijd de staat van nibbana wat letterlijkbetekend ' het niet meer branden' en vrij vertaald kan worden als'verlichting'. De gewoonlijke moeilijk hanteerbare en soms ookdestructieve emoties, zoals verlangen, haat en onwetendheid, op datmoment volledig uitgeblust worden.
Deze verlichtings-ervaring kan door iedereen gerealiseerd worden.

Ik heb natuurlijk enkele vragen.
Destructieve emoties zoals; : "verlangen"
Vind jij dat een destructieve emotie? Mensen verlangen toch naar een partner? Of naar koestering geborgenheid en veiligheid? Sociale dieren verlangen toch ook naar gezelschap? De afwezigheid van gezelschap doet honden lijden. De afwezigheid van mijn vrouw maakt mij neerslachtig.
Is verlangen dan moeilijk hanteerbaar? Het ontbreken van basale behoeften laat ons steeds sterker verlangen, maar wordt opgelost wanneer in die behoefte wordt voorzien.
Iets anders is het verlangen naar "spullen". Dat kan bij veel mensen uitgroeien tot een obsessie die niet te bevredigen valt. Het verlangen naar een hoofdprijs van 20 miljoen euro is zoiets. Maar wie wil dat nou hebben? Nee serieus... Wie wil er werkelijk morgen 20 miljoen euro hebben?
Daar wordt je toch alleen maar bloednerveus van?
En dan is er nog de verslaving aan winkelen. Mensen die daaraan lijden hebben een probleem. Maar dat is toch een minderheid? Na een paar uur zijn de meesten van ons toch wel uitgewinkeld, of niet?

Onwetendheid is toch geen destructieve emotie? Het is niet eens een emotie. Het is niets. Het is de afwezigheid van kennis.

Blijft over "Haat"
Haat is een sterke emotie, en komt bij meerdere diersoorten voor. Waarom? Is het destructief? Het voelt wel zo nietwaar?
Maar als het zo schadelijk is waarom is het er dan?
Of heeft haat een functie die sterk in verband staat met zelfbehoud? Mensen en mensapen hebben een bijna ingeboren afkeer van dingen of situaties die zij niet kennen. Een afweer reactie die er voor zorgt dat wij het "ongekende" met voorzichtigheid tegemoet treden of liever nog helemaal vermijden. Wanneer het ongekende niet vermeden kan worden, dan volgt meestal een nader onderzoek. Blijkt het ongevaarlijk, dan volgt er geen haat. Doet het daarentegen kwaad, bijt het, of sproeit het gif, dan volgt er haat. Het kwaad moet gedood of verjaagd worden. Altijd en overal.
Deze haat wordt ook doorgegeven aan de nakomelingen. (Dan hoeven zij het onderzoek niet elke keer over te doen)
Haat is een nuttige emotie is mijn voorzichtige conclusie.

De cultureel overgedragen haat kan ook op misverstanden berusten of op ondeugdelijk onderzoek. Dat breekt ons mensen vaak lelijk op. Een hele volksstam over de kling jagen als gevolg van haatgevoelens komt bij ons met grote regelmaat voor.
Toch weegt het voordeel van haat zwaarder. Wij kunnen wel wat mensen missen, want evenals vissen hebben wij een enorme overproductie.
Het verlies wordt na de oorlog snel gecompenseerd. (Er worden dan veel meer jongetjes geboren)

Gehechtheid.
Is gehechtheid een destructieve emotie? Ik vind van niet. Het heeft te maken met onze broedzorg. Het kind is er nog niet, maar de moeder heeft er al een paar maanden een band mee. Zij voelt hem in haar lichaam bewegen. Zij voelt zelfs vaak wanneer de foetus zich niet lekker voelt.
Zij is aan het kind gehecht nog voordat zij hem gezien heeft. En al blijkt het kind bij de geboorte zo lelijk als een baviaan met wintervoeten, zij wil het niet ruilen voor een mooier exemplaar.
Fijne emotie hoor...gehechtheid.

Jalouzie
Is een emotie die onze competitie drang aanwakkert. Het is voor ons inderdaad vaak moelijk te hanteren.
Ik vindt het een lastige emotie om te bespreken omdat ik het zelf niet ken. Ik ben niet jaloers, en ook nooit geweest.
Ik heb veel slechte eigenschappen, maar ik ben toevallig niet jaloers. Ik ben b.v. niet bang mijn vrouw te verliezen aan een ander.
Ik kan "jaloers" zijn op de kennis van sommige mensen, maar ik misgun ze die kennis natuurlijk niet. Deze vorm van Jalouzie kan juist heel stimulerend werken.

Mijn vraag is;
Waarom moeten wij er naar streven dat al deze emoties in ons uitgeblust worden?
Moeten wij er niet eerder naar streven die emoties in hanteerbare banen te leiden?

[kelev]

@Spirit
Ik wil natuurlijk niet op je hart gaan staan, maar met die vier nobele waarheden kan ik niet uit de voeten.
Zij komen mij voor als de vier open deuren, en ik kan er niets edels aan ontdekken.
Het is zo schimmig en ongrijpbaar.
Ik krijg weer hetzelfde gevoel als bij de lezingen en geschriften van Baghwan.
Er wordt veel gezegd op zeer diepzinnige toon.
Wanneer je het nog eens overleest, wordt het steeds waziger

Zijn volgelingen zeiden dan altijd dat je nog niet verlicht was. (Zij waren dat natuurlijk wel)

Ik wil nog even opmerken dat het grote aantal volgelingen en kloosters niets zegt over het waarheidsgehalte of de mate van wijsheid van de "meester" die gevolgd wordt

[Spirit]

Aangezien ik een cursus meditatie ben begonnen volgens de leer van de Boeddha, krijgen wij van onze lerares deze stukjes via de mail.
Ik dacht, ik zet ze hier eens neer. Ik bedoel daarmee dat ik zelf nog zoekende ben en jou de antwoorden niet kan geven. Nog niet tenminste.
Of ik ooit zo ver geraak dat ik dat wel kan, dat is uiteraard een doel.

Nu is het doel van mij dat ik dmv de cursus en dus dmv meditatie kan leven in het NU. Meditatie is niet in jezelf keren en verder niets meer horen en of zien. Dat noemen ze kalmte meditatie en die deed ik nogal vaak. Het is een uiterst prettig middel om even af te zijn van alles wat mij irriteerd, wat mij vasthoudt in emoties e.d maar weet je, na een half uur zo gezeten te hebben, is het weer terug en ben ik weer in het NU met alle irritaties en emoties en dingen die ik niet kan of wil loslaten.
De meditatie die ik nu leer gaat dat je erbij kan blijven met al je emoties en met al je irritaties, zodanig dat je op den duur je daar niet meer aan stoort en er dus geen irritatie meer is. Met dien gevolge dat ik wel kan loslaten omdat het mag.

Als je de Vipassana, zoals de meditatie volgens Boeddha heet, beoefent, beoefen je het 8 voudig pad, wat ik hier dus neer wilde zetten. Misschien dat daarin wat antwoorden zitten op de vragen die jij mij stelt.

Ik kan nog niets met je vragen, jij kan nog niets met mijn stukken die ik hier neerzet. Wellicht komen we nader tot elkaar als wij door dit schrijven uiteindelijk wel wat kunnen met het schrijven van elkaar.

[LeRoc]

Ik heb een beetje dezelfde bedenkingen als kelev. En eigenlijk heb ik deze al langer. Ik heb redelijk veel over het boeddhisme bestudeerd en ervaren toen ik een tijdje in Bangkok woonde (nu moet ik er wel bij zeggen dat ze in Thailand een behoorlijk specifieke vorm van het boeddhisme hebben).

Ik heb veel respect voor het boeddhisme, en ik geloof zeker dat er wijsheden in zitten die een aanvulling kunnen zijn op de westerse of christelijke wereld. Zoals ik eerder verteld heb, doe ik af en toe aan zen-meditatie.

Maar ik heb vooral veel moeite met hoe er gedacht wordt over gehechtheid. Zoals ik het zie, is dit een basissteen van de boeddhistische levenswijze. Als je nergens gehecht aan bent, kun je er ook niet over lijden.

Ik ben gehecht aan bepaalde mensen en dingen. Aan mijn vriendin en mijn familie natuurlijk, aan vriendschappen en ervaringen. Ook aan een aantal voorwerpen waar ik herinneringen aan heb, of die ik van goede vrienden gekregen heb. Het is zeker dat deze gehechtheid in de toekomst wel lijden zal veroorzaken. Maar dat is geen reden om de gehechtheid dan maar los te laten. Misschien moet je niet altijd proberen om lijden bij jezelf te voorkomen.

[De Ander]

LeRoc, on 09 October 2009 - 19:49, said:

Maar ik heb vooral veel moeite met hoe er gedacht wordt over gehechtheid. Zoals ik het zie, is dit een basissteen van de boeddhistische levenswijze. Als je nergens gehecht aan bent, kun je er ook niet over lijden.

Ik ben gehecht aan bepaalde mensen en dingen. Aan mijn vriendin en mijn familie natuurlijk, aan vriendschappen en ervaringen. Ook aan een aantal voorwerpen waar ik herinneringen aan heb, of die ik van goede vrienden gekregen heb. Het is zeker dat deze gehechtheid in de toekomst wel lijden zal veroorzaken. Maar dat is geen reden om de gehechtheid dan maar los te laten. Misschien moet je niet altijd proberen om lijden bij jezelf te voorkomen.

Als je "onthechting" zo opvat, denk ik dat je het niet begrepen hebt!
Het zou wat zijn zeg, dan zou elke overtuigde boeddhist die er naar handelt "hechtingsproblematiek" hebben en dat is een reden voor psychotherapie....

Waar het volgens mij juist om gaat is dat je het spanningsveld moet leren uithouden en dat het kernwoord niet "onthechting" is maar als je het vertaalt naar woorden uit onze cultuur dan wordt er meer het volgende bedoeld.
Het gaat eerder om een radicale vorm van acceptatie van de werkelijkheid, het nu, het leven, de wereld zoals die is.
Dat is het uitgangspunt. En dat is veel moeilijker dan je denkt.
Want onze neiging is om voortdurend uit dat nu, dat in veel opzichten heel erg pijnlijk of vervelend kan zijn, weg te willen.
Dat kunnen we doen door vergetelheid op te zoeken in ontspanning, films kijken, drank, drugs, sporten,religie, allerlei vormen van spiritualiteit, weet ik veel wat, we kunnen daar zo ver in gaan dat we er zelfs een beetje of heel erg slaaf van worden. Ik wil niet zeggen dat we die dingen niet moeten doen, maar het is wel belangrijk om de maat te houden.
Meditatie heeft juist als doel om die werkelijkheid in al zijn facetten te ERVAREN, er bij stil te staan, er niet bij weg te lopen.

Vanaf het moment dat het je lukt om er te helemaal te zijn, van top tot teen zo bewust mogelijk in het nu en dat te aanvaarden, komt je ziel tot rust en ga je vanzelf de relativiteit zien van dit alles.
De inwendige drive om weg te lopen en de onrust om toch iets beters te zoeken lost langzaam op.
Dit is wat er met onthechting bedoeld wordt.

Emotionele hechting aan mensen en dierbare zaken die bij jou horen is prima en heeft daar niets mee te maken.
Hooguit als het een onderdrukkende plek inneemt in je hart waardoor je niet meer vrij kunt functioneren of kiezen, dan kun je spreken van overmatige gehechtheid.
Een te grote emotionele afhankelijkheid of overmatige bezorgdheid ontstaat juist vanuit een soort onrust en ontevredenheid over de werkelijkheid zoals die is.
Dan kan meditatie je helpen om het nu te zien en in zijn waarde te zien.
Als je ziet dat alles voorbij gaat maar dat datgene wat er dan weer is genoeg is voor jou, dan ben je "onthecht".
Dat is niet dat je alles zonder pijn kunt loslaten, alles wat je dierbaar is; dat is niet dat je nergens meer van gaat houden omdat je anders teveel pijn hebt van het loslaten (dat is nl. de kern van de "hechtingsproblematiek" die ik hierboven beschreef).

Het is dat je aanvaardt wat er op je pad komt. Dat je door de pijn heen blijft zien wat er is, dat je er bij kunt blijven zonder weg te vluchten.
Dat is dus niet dat je niet meer lijdt.
Maar je voorkomt wel ONNODIG lijden.

This post has been edited by De Ander: 10 October 2009 - 12:18

[kelev]

De Ander schreef

Quote

Het is dat je aanvaardt wat er op je pad komt. Dat je door de pijn heenblijft zien wat er is, dat je er bij kunt blijven zonder weg tevluchten.
Dat is dus niet dat je niet meer lijdt.
Maar je voorkomt wel ONNODIG lijden.

Wederom bedankt voor deze verduidelijking.
Zou je kunnen stellen dat de vele vormen van verslaving die de mensheid kent (alcohol drugs eten) vluchtgedrag is om psychisch of fysiek lijden te ontlopen? Ik vermoed dat dit vaak het geval is. En door dat vluchtgedrag neemt het lijden op termijn alleen maar toe, want verslaving maakt het leven juist ondragelijk nietwaar?

Ik heb niet het makkelijkste leven gehad, een slechte start, en een beroerde jeugd totdat ik een jaar of 20 was. Het hield mij wel bezig, maar het gaf mij nooit ondragelijk lijden. Een depressie is een onbekend fenomeen voor mij. Momenten van geluk heb ik altijd gekend hoe beroerd mijn situatie soms ook was. Daar hoefde ik nooit iets voor te doen. Ik wist de weg. En die weg weet ik nog steeds.

Toch raakte ik zwaar alcohol verslaafd. En gedurende die periode raakte ik de weg naar het geluk kwijt. Eigenlijk raakte ik mijzelf kwijt.
Toen ik na 10 jaar ophield met drinken, vond ik alles met gemak weer terug. Alsof het nooit was weggeweest.
Ik ervaar psychische pijn op dezelfde manier als fysieke pijn. Als een waarschuwing. Niet iets om van weg te vluchten, maar als iets om van te leren.
Ik kan mij zeer hechten aan levende wezens. Ja, ook aan mensen. En als het moment van scheiden is aangebroken ben ik ontroostbaar.
Ik weet dat die momenten er altijd zullen zijn, en dat de pijn van het gemis ook altijd weer weg ebt. Niettemin ga ik steeds weer nieuwe banden aan.
Ik kan niet zonder. Ik ben misschien wel verslaafd aan relaties

[De Ander]

Lieve Kelev, ieder gezond mens hecht zich aan levende wezens. Of het nu mensen, dieren of planten zijn (mijn moeder had een zeer intense band met een prachtig bloeiende cactus,die zij ieder jaar in een zeer heftige bloei kon toveren...).

Dat los moeten laten dan pijn doet is evident. Dat hoort er bij.
En het pleit alleen maar voor je dat je dat zo bewust voelt. Door dit soort pijn heen gaan is onderdeel van het leven. Je weet dan dat je leeft. Je hebt het leven in jezelf helemaal toegelaten.
Hoe meer leven je in jezelf toelaat hoe meer pijn je zult kunnen voelen, maar daarnaast ook intens geluk!

Of je verslaafd bent aan relaties weet ik niet.
Een kenmerk van relatieverslaving is dat je alles doet om de ander te behagen ten koste van jezelf. Daar word je doodongelukkig van.
Of dat zo is kan jij alleen maar zelf beoordelen.

Maar dat je niet zonder kunt vind ik niet abnormaal.
De mens is een "sociaal dier". Ik kan ook niet zonder hoor. Sterker nog, zonder vrienden en zonder mijn kinderen zou ik gek worden.
En onze huispanter is een grote bron van warmte, liefde en troost.
Ik heb besloten dat er altijd huispanters zullen zijn in mijn leven. Een leven zonder gemiauw en onverwacht gedonder met een dom elastiekje kan ik mij niet meer voorstellen. Laar staan dat de documenten voor mijn werk onbepoot en onbezeten op mijn werkkamer zullen blijven liggen.... De saaiheid, ik moet er niet aan denken...

This post has been edited by De Ander: 10 October 2009 - 13:43

[Spirit]

Aangezien ik ziek ben geworden, komt er even niet veel van om met deze topic verder te gaan. Wat ik wel gelezen heb is dat LeRoc het niet begrepen heeft en de Ander wel. Dat laatste is niets nieuws, het eerste eigenlijk ook niet.

Van de week zet ik weer nieuwe dingen neer, discussieer lekker verder, ik zal het wel lezen als ik met mijn netbookje in bed lig.

(kan je dan niet reageren als je op bed ligt? jawel, maar op mijn netbookje heb ik verder geen documenten bij de hand die ik hier neer wil zetten.)

[LeRoc]

Spirit, on 10 October 2009 - 10:03, said:

Wat ik wel gelezen heb is dat LeRoc het niet begrepen heeft en de Ander wel. Dat laatste is niets nieuws, het eerste eigenlijk ook niet.

Sorry, ik begin dit nu echt als een persoonlijke aanval te zien, en een schending van de Regels en Omvangvormen van dit forum. Ik vraag dan ook een uitspraak van Merijn of Jarko hierover. Ik wil iedereen wel vragen om in dit topic hier niet verder op door te gaan, omdat ik liever heb dat dit topic gewijd blijft aan discussie over Boeddha en het boeddhisme.

[kelev]

Boeddha was erg voor harmonie.
Tenminste als ik het goed begrepen heb.

[Spirit]

Beste LeRoc,
Dit was meer grappig bedoeld, hoewel ik eerlijk gezegd echt dacht dat je het niet zou snappen, maar jij ziet het als een aanval.
Ik kan denken dat iemand het niet gaat snappen, en ik ben te eerlijk om dat te verzwijgen.

Ik heb wel meerdere uitspraken van jou gelezen die best als persoonlijke aanval gezien kon worden, maar toen deed niemand beroep op de regels en omgangsvormen en werd het ook niet gezien als schending. Dus doe niet zo kinderachtig zeg.

Ik ga mijn bed weer in.

[Merijn]

LeRoc, on 10 October 2009 - 15:13, said:

Sorry, ik begin dit nu echt als een persoonlijke aanval te zien, en een schending van de Regels en Omvangvormen van dit forum. Ik vraag dan ook een uitspraak van Merijn of Jarko hierover. Ik wil iedereen wel vragen om in dit topic hier niet verder op door te gaan, omdat ik liever heb dat dit topic gewijd blijft aan discussie over Boeddha en het boeddhisme.

Ik ben het hier met LeRoc eens. Dit is het soort stemmingmakerij waar ik niet vrolijk van wordt. Zeggen dat LeRoc het niet begrepen heeft in een topic waar je zelf geen enkele uitleg over de geplaatste teksten geeft, lijkt me ook niet iets dat een discussie goed doet. Een discussie waar iedereen hetzelfde over deze teksten en het boeddhisme denkt en geen twijfels of ideeën naar aanleiding van de teksten kan plaatsen lijkt me weinig interessant en inspirerend. Er zijn al veel oorlogen gevoerd omdat de ene partij aangaf dat de andere partij een tekst niet goed begreep en interpreteerde. Lijkt me niet iets dat we hier ook moeten doen.

Laten we alsjeblieft niet tegen elkaar zeggen dat we iets niet begrepen hebben. We zien sommige zaken door kennis en ervaring anders. Laten we elkaar daar op bevragen.

[LeRoc]

kelev, on 10 October 2009 - 11:36, said:

Boeddha was erg voor harmonie.
Tenminste als ik het goed begrepen heb.

Absoluut


Uiteraard kende ik de uitleg die De Ander hieraan geeft, en ik denk ook dat deze de betere is. Het gekke is echter: in Thailand was dit niet de uitleg die ik vaak van boeddhisten zelf hoor, of die ik daar bijvoorbeeld in boekjes over boeddhisme voor kinderen zag.

Als je het goed leest, geeft ook het stuk dat door Spirit hierboven geplaatst wordt deze uitleg niet. Daarin is gehechtheid een emotie waarvan je bevrijd moet worden, en wordt het gelijkgesteld met negatieve emoties als haat en jalouzie.

Ik heb vaak het idee dat er een verschil is tussen hoe het boeddhisme theoretisch in elkaar zit, en hoe het in Azië in de praktijk beleden wordt. Maar goed, dat is voor het christendom niet anders.


(Ik sluit me bij de uitspraak van Merijn aan, en zal er verder niet op doorgaan.)